Berichten

Rust, Reinheid & Regelmaat

Als jonge moeder word je ermee doodgegooid: de drie R’en. Rust. Reinheid. Regelmaat.
Ieder boek staat er vol mee. En op gezette tijden mag je je op het consultatieburo komen verantwoorden of jij je er wel aan hebt gehouden met joúw baby.

Het voelde voor mij als een verplichting. De druk van dat alwetende mens bij het consultatieburo maakte mij nerveus als jonge moeder.
Ik twijfelde aan alles.
Ik wilde geen vaste patronen; ik wilde gewoon lekker genieten van mijn baby.



Proberen is leren
En toch ging ik soms, alleen omdat zij dat wilde, proberen structuur aan te brengen in mijn dagen met mijn kleine meisje.
Ik maakte haar op vaste tijden wakker, gaf haar op vaste tijden eten, ging op vaste tijden met haar wandelen en speelde op vaste tijden met haar.
Dat vond ik in het begin heel erg lastig: het ging zo tegen mijn natuur in.

Ik wilde me vrij voelen met mijn kind; het was míjn kind.

En toch merkte ik op dag 2 al wat structuur met mijn baby (en dus met mij) deed: het gaf rust.

Structureren is excelleren
Vanaf het moment dat ik structuur aanbracht in haar en mijn leven, liep alles beter.
Ik had rust als ze sliep. Ik had lol als ze wakker was en ik wist wanneer ze honger had.

En als ik heel eerlijk ben; dat ‘gestructureer ‘ heeft mij de afgelopen jaren heel vaak naar een hoger nivo gebracht.
Of dit nu in mijn training was, in mijn werk of in mijn dagelijkse dagindeling: structuren laat je excelleren.

Prikkels negeren
In deze o-zo-moderne tijd worden we overprikkeld. Er is simpelweg geen moment meer dat je geoorloofd ‘dom’ voor je uit kunt staren. Er is altijd wel een telefoon die piept, een appje wat binnenkomt, iemand die ‘een goed idee heeft’ of een hete adem die je in jouw nek voelt.

Als je iemand vraagt hoe die persoon ontspant, kun je zomaar het antwoord krijgen: ‘ Oh dat doe ik door na mn werk als een speer te gaan eten en dan door te racen naar Yoga…’.

Klinkt mij niet echt als ontspannen.

Hoe negeer je die prikkels? Door planmatig te structureren.
Je weet nu waar je nu staat en waar je naartoe wilt.

Jij bepaalt wat je moet doen om jouw doel te bereiken.
Jij bepaalt wanneer je dat gaat doen.
Jij bepaalt met wie je dat gaat doen.
Jij bepaalt hoe lang je dat gaat doen.
Jij bepaalt welke afleidingen je toestaat. Denk aan telefoon op stil, schermtijd beperken, mail niet meer op phone ontvangen, signalen uitzetten van binnenkomende mail etc.
Jij bent in charge. Over alles.

Maak een plan voor de komende drie dagen door bovenstaande vragen te beantwoorden.
Maak dit plan per tijdsblok van een uur. Dus, schrijf voor jouzelf per dag en per uur uit wat je gaat doen. En doe dat.

En vertel mij dan eens hoe je je daarbij voelde. En hoeveel werk je hebt verzet. En welke stappen je hebt gezet naar jouw doel.

Ik weet zeker dat als jij je aan jouw plan houdt, dat je er komt.
En ook nog eens retetrots bent op jouzelf.



Liefs, Liesbeth

Plakband vs doelen behalen

”Plakband versus doelen behalen’; een titel waar je gerust wat langer over na had kunnen denk, Lies’: ik hoor het je denken.

Ondanks dat er best veel verschillen tussen deze twee zijn, wil ik je toelichten waarom ik voor dit thema koos.

Pellen met geduld

Wanneer je een stukje plakband nodig hebt, is de grootste hindernis het vinden van een beginnetje.

9 van de 10 keer, heb je niet eens een idee welke kant je op moet pulken.

En áls je dan al een beginnetje hebt, moet je zorgvuldig over de gehele breedte het plakband afrollen, anders splijt het bandje in twee, en scheur je alleen een stukje af of de gehele rol gaat in de helft van de breedte.

Zelfde effect heb ik overigens bij aluminiumfolie. Op een of andere manier bestaat mijn rol vaak uit twee keer een halve rol.

Terug naar het plakband. Wanneer het begin waardeloos is; komt er niets terecht van dat stukje plakband.

Maar; wanneer je een goed begin hebt daarentegen; dan is het een kwestie van het plakbandje goed blijven begeleiden en kun jij ieder gewenst plakbandje afscheuren.

Daarnaast geven we niet zomaar op: we hebben ten slotte plakband nodig. En dus pellen we met geduld.

 

Doelen behalen begint ook met de start

Hier komt de (enige) overeenkomst tussen jouw doel behalen en het plakband pellen: het begint bij de start.

Wanneer die start waardeloos is, hebben we geduld nodig. Het wil namelijk niet zeggen dat je jouw doel niet gaat behalen.

Je moet alleen ‘pellen met geduld’. Net zolang tot je het goede beginnetje hebt en ieder gewenst doel kunt behalen.

Wees niet ongeduldig; geef jouzelf de tijd.

Het hoeft niet in een keer goed te gaan. Je moet alleen niet opgeven.

Denk aan het plakbandje; je hebt het nodig.

Net zoals jouw doel.

Jij wilt dat doel graag behalen. Dat geef je toch niet zomaar op?

Blijf geduldig pellen; net zolang tot je het hebt.

Een valse start is nooit een gelopen race. Geef niet op.

 

Liefs, Lies

ps: als je lifehacks als getoond op het plaatje gebruikt voor het behouden van een beginnetje; dan ben je ‘af’…… 😉

pps: ik ga een pilot starten waarbij ik mensen in 5 dagen heldere inzichten ga geven over hoe zij hun doel kunnen behalen. Wanneer je daar interesse in hebt, kun je je daar gratis voor aanmelden. Want; de pilot ga ik afnemen onder een testgroep!

Het tempo is ondergeschikt aan de richting

Het tempo is ondergeschikt aan de richting

Iets wat ik met name heb geleerd van sporten: dat het tempo niet uitmaakt als de richting goed is.

Lees het gerust nogmaals door. En vraag jezelf dan af in hoeverre je hier ook ‘gebruik’ van maakt.

Ik zien veel gebeuren dat mensen stoppen wanneer het behalen van hun doel niet (meer) zo snel gaat.

Wat je dan doet is het tempo verkiezen boven het resultaat.

Je zegt eigenlijk tegen jouzelf: ‘alleen als je altijd vol gas kunt, is het zinvol door te gaan’.

Dat de praktijk in vrijwel 100% van de gevallen het tegenovergestelde is, dat wordt voor het gemak even vergeten.

Want vertaal deze stelling eens naar een mooie reis die je gaat maken.

Je gaat roadtrippen naar Italie. 

Vol goede moed en met lekker tempo ga je van start. Alles gaat voorspoedig, de eerste 200 km. 

Maar dan is er een file. Er zijn meer mensen die die weg gebruiken.

Het tempo gaat aanzienlijk omlaag. Jouw gemiddelde per uur gaat hard omlaag.

En toch komt het geen enkele keer in je op om om te draaien en naar huis te gaan.

Je besluit niet om het tempo boven het resultaat te stellen. 

Jouw resultaat, een zalige vakantie in Italie, staat boven het tempo.

Natuurlijk is het superjammer als die file nog 1500 km aanhoudt. 

Maar we weten allemaal dat dat niet gebeurt.

Opstoppingen en tegenslagen zijn van tijdelijke aard.

Er is altíjd licht aan het einde van de tunnel.

De kunst is om je neer te leggen bij die ‘file’. Het te accepteren dat je het niet kunt veranderen en dat je wat langzamer gaat.

Maar je houdt vertrouwen in het resultaat; er komt een moment waarop jij lekker in Italie zit en helemaal niet meer terugdenkt aan de reis ernaartoe.

Doe dit nu ook eens voor jouw eigen doel.

Stel het resultaat en de richting te allen tijden boven het tempo.

Langzamer is niet erg. Stoppen wel.

‘Stoppen’ heeft bewezen de slechtste actie te zijn die je kunt nemen om jouw doel te behalen.

Stop dus niet.

Ga door. Hoe hard of zacht je ook gaat. Als je maar gaat.

 

Liefs, Liesbeth

Voed jouzelf op!

Voed jouzelf op!

De meesten van ons zijn door liefhebbende ouders opgevoed en hebben dat ervaren als een fijn traject, wat jaren duurde.

Niet zonder slag of stoot, maar altijd doelgericht: het grootbrengen van een mens en het beste uit dat mooie mens halen.

De opvoeder had een visie: de een wat gespecificeerder  dan de ander, maar alle opvoeders gaan (onbewust) een richting op. Laten zich door niets of niemand weerhouden steeds weer die kant op te blijven werken en ook uit tegenslagen wordt kracht gehaald en leerpunten om het pad vervolgens weer te vervolgen.

Zo zouden we ook met onszelf om moeten gaan: doelgericht, zonder haast, met een visie en onverschrokken.

Als het gaat om persoonlijke doelen hebben we altijd haast (‘die kilo’s moéten er nu echt af..’), we weten niet meer precies waar we heen willen (‘laat maar hoor; het lukt toch niet…’) en laten ons door het minste of geringste afleiden en teneerslaan (‘nu is het weekend: nu mag ik helemaal los met eten …’).

En dat is zonde en onnodig. 

Want als we onszelf nu eens net zo ‘opvoeden’ als we onze kinderen (of huisdieren als je geen kids hebt …😉) opvoeden ? Gewoon rustig doorgaan en doen wat we moeten doen om onszélf een beter mens te maken. Je bent nu ook een goed mens: laat ik dat voorop stellen.

Alleen wanneer je een doel hebt, vind je blijkbaar zelf dat het béter kan. Ga daar dan voor ! Kies een plan en houd je daaraan. Ook wanneer je een keer afgeleid bent: ga weer terug naar jouw plan. Een kind maakt ook wel eens iets kapot: daar praat je dan over en samen leer je van dat moment. Met dieren is het niet anders: als een hond een keer wegloopt (ik heb er zo een ….) , is jouw opvoeding niet kansloos. Je bent lief voor hem (dit werkt trouwens soms bij kinderen anders…😉) en zelf denk je na hoe je het weglopen kunt voorkomen in het vervolg.

Je denkt dus na hoe je jouw pad naar een goede opvoeding zo ‘smooth’ mogelijk kunt vervolgen. 

Je denkt er niet eens over om jouw slopende koter niets meer bij te brengen of de hond naar het asiel te brengen; alleen omdat er een kink in de kabel kwam. Je vervolgt jouw pad in alle rust en na een langere periode zie je resultaat: jouw kind is een mooi mens geworden !! En de hond blijft bij jou in de buurt ….

Doe ditzelfde met jouw eigen doel: leer van alle ‘misstappen’ en vervolg jouw pad. Je komt er echt wel !! Het vergt alleen wat opvoeding …. 😉

Liefs, Liesbeth

‘Live your life….’

We zeggen het allemaal regelmatig tegen elkaar en ook onszelf; ‘ Je moet het leven leiden wat jíj leuk vindt….’

Maar doe je dat ook ?

Als je voor de spiegel gaat staan en jouzelf diep in de ogen aankijkt en vraagt:’ Hoe gaat het met jou ? Ben jij echt gelukkig ?’, welk antwoord zou je dan krijgen ?

Ik weet dat er veel mensen zijn die die vraag niet eens durven te stellen aan zichzelf. Omdat ze het antwoord al weten:’ Nee….’

Prima; het gaat prima….

Niet echt gelukkig. Heus wel een ‘prima’ leven; zeker als je het vergelijkt met anderen….. Maar is dat voldoende om jouw leven leuk te vinden?

Het woordje ‘prima’ vind ik persoonlijk vreselijk. Op het moment dat ik dat gebruik, ben ik bij-lange-na niet blij met de situatie.

Prima is voor mij een 5,5: net voldoende om door de examens te komen. Dat was ook serieus de enige situatie waarin ‘Prima’ volstond. Ik was niet zo’n hoogvlieger op school. Ik vond het gewoon niet zo leuk.

Wanneer ik het over mijn Leven heb, mag een ieder die mij liefheeft en ikzelf nog het meest, zich serieus zorgen gaan maken wanneer ik de vraag:’ Hoe gaat het met jou ?’  met een Prima beantwoord.

Dan ben ik gewoon Niet Blij.

Wanneer je momenteel aan mij vraagt hoe het met mij gaat, zal ik met een volmondig ‘Goed !’ antwoorden. Ik heb een heel gelukkig gevoel over de huidige invulling van mijn leven en werk met heel veel plezier aan mooie jaren die komen. 

Leef jij nu of later?

Maar vooral het ‘nu’ vind ik van belang. Ik wil die spiegelconfrontatie dagelijks met mijzelf kunnen doen en dan met hetzelfde positieve antwoord kunnen beantwoorden.

Veel mensen zijn erg druk in de ratrace: de drukte van de dag en de sleur nemen hen mee door hun leven. Zij worden geleefd. Wanneer je je daar prettig bij voelt, is er niets mis mee. Maar ren niet weg voor een confrontatie met jouzelf of jouw situatie.

Soms kunnen grote veranderingen in beleving plaatsvinden door slechts kleine wijzigingen. Daarmee bedoel ik dat je heus niet altijd rigoureus hoeft te veranderen om toch een gelukzalig gevoel te krijgen. Maar gun jouzelf wel dat gevoel.

Praktisch gezien zijn we maar eenmalig op deze aardkloot. Persoonlijk wil ik er dan uithalen wat erin zit. En niet pas ‘later’ gaan leven; als ik al bijna klaar ben of misschien wel nooit zo ver mag komen. 

Ik ben nu gezond, voel me goed en heb de mogelijkheden om te doen wat ik wil. En dan bedoel ik niet dat ik in een easy bedje lig en geen verantwoordelijkheden heb…… Integendeel: single mama van 2 kids en een eigen bedrijf is een combinatie die soms best veel vergt. Luiwammessen is er niet bij. Maar daar zou ik ook niet gelukkig van worden. Ja; bij tijd en wijle in een hangmat hangen; dan wel.

Juist het feit dat ik zelf moet bikkelen om alles rond te krijgen, zorgt dat ik mijn leven volledig in de hand heb. Op ziekten na.

Alles wat ik kan sturen, stuur ik de kant op die ik wil. Er is geen enkele reden om te blijven doen wat je deed als je dat niet leuk vond. Over het algemeen zijn we allemaal in staat om aanpassingen te kiezen die ons pad weer de juiste kans op brengt: Het Geluk.

Leuke stomme dingen

‘Doe je dan alleen nog maar dingen die je leuk vindt ? ‘ Uhm…. nee. Ik doe nl ook administratie, wasjes, stofzuigen en mn auto wassen. Oftewel: ook stomme dingen. Maar onthoudt dat op alles de 80/20 regel van toepassing is. Wanneer je 80% van jouw tijd besteedt aan datgene waar jij blij van wordt, dan word je iedere dag wakker met een lach. En heb je zin in de dag. 

Het leven is de dag. Het leven is niet ‘iets’ wat nog komt; het leven is nu. De aaneenschakeling van seconden. En die seconden met elkaar maken momenten. Momenten waar je blij van dient te worden.Zij zorgen voor de herinneringen die jij nu opbouwt.

Persoonlijk bouw ik liever veel herinneringen op, dan vermogen. Ik geef niets om spullen. Ik geef om momenten. En gevoelens. Natuurlijk kan ik heel blij worden van een paar mooie (sport) schoenen! Maar als ik dan de prijs zie, zet ik ze vaak met een aai terug; ik heb dan allang uitgerekend hoe vaak ik voor dat geld naar Valencia kan vliegen: daar zit mijn geluk; in het avontuur en puur leven.

Ik heb het allemaal gehad; prachtige auto’s, dure tassen en veel te dure hakken. Ik dacht toen dat ik daar blij van werd. Voor toen was dat misschien ook zo. Maar een mens kan veranderen in zijn leven. Nu zie ik al die schoenen staan en denk alleen maar:’ Binnenkort ga ik ze allemaal verkopen en dan kan ik weer tickets boeken….’ En zo zal ik het gaan doen.

 

Stel jouzelf de vraag

Vraag jouzelf af of je echt gelukkig bent. Het is de engste vraag die je jouzelf kunt stellen. Maar wanneer je de moed hebt om hem eerlijk te beantwoorden, zul je je opgelucht voelen. Zodra het uitgesproken is, is het er. Zowel wanneer het antwoord positief is: je bevestigt dan jouw geluk naar jouzelf; hoe mooi is dat ?! Maar ook wanneer het antwoord negatief is. Je hebt dan de engste stap al gehad; de vraag stellen. Het enige wat jou dan nog rest is op zoek te gaan naar de aanpassingen die nodig zijn om het antwoord ‘prima’ alleen nog maar te hoeven geven als aan jou gevraagd wordt of je de filterkoffie van jouw schoonmoeder lekker vond….. 😉

Op de vraag ‘hoe gaat het met jou ?’, zul je dan nog maar twee opties hebben: 1. Goed ! Of 2. Kan beter, maar daar ben ik hard mee bezig.

Je leeft Nu. Pak jouw kansen. Laat ze niet onbenut. Er komt deze keer geen herkansing als blijkt dat Prima geen 5,5 was, maar slechts een 5……..

Liefs, Liesbeth

Verleiding: zaligheid of valkuil?

Verleiding

Ik word graag verleid: ik zeg het eerlijk. Dat euforische gevoel wat verleid worden met zich meebrengt: daar kan weinig tegen op.

Op zich niets mis mee: je krijgt er energie van, word er blij van en voelt je er goed door.

En nu heb ik het dus niet over verleid worden door eten…

Want daar hou ik Niet van: dat schopt mijn plan in de war, maakt me slechts heel kort blij en zorgt ervoor dat ik strontsacherijnig word: ik heb de verleiding wederom niet kunnen weerstaan.

Nu kun je er voor zorgen dat je de verleidingen niet opzoekt en ver bij ze vandaan blijft.

Maar, zeker met mooi weer is, is dat bijna onmogelijk . En zou jouw sociale leven volledig om zeep helpen.

Play ‘hard to get’

De kunst is dus om ‘hard to get’ te worden. Voor verleidelijk eten welteverstaan ….

Probeer je te focussen op al het eten wat je wél kunt eten zonder jouw doel uit het oog te verliezen. Kijk naar de mogelijkheden en benut die. Een dagje strand, een avondje in de tuin, een heerlijke vakantie: geniet ervan op jouw ‘nieuwe’ manier.

Verstandig en op een dusdanige wijze dat je er energie van krijgt, blij van wordt en je er goed bij voelt. Wat anderen ook zeggen. Jouw doel is niet hun doel; dus jouw keuzes zijn niet hun keuzes. Verleid ook hen: om jouw keuzes te respecteren.

Vertel hen wat je wilt bereiken en betrek hen erbij. Dan zal er altijd meer begrip zijn en zullen zij jou willen helpen jouw doel te behalen. En doen ze dat niet: ook geen probleem, maar dan zijn zíj het in ieder geval niet waard om voor hen van jouw pad af te wijken.

Kijk af en toe jouzelf in de spiegel aan en vraag wat je nu écht wilt. En handel daarnaar! Zoveel daadkracht en toewijding is verleidelijk voor iedereen, dus wie weet wat het jou brengt …. 😉

Geniet van een mooie week!

Liefs,

Liesbeth